-5-

Wieczorem właściwie żadna z nas nie mogła do końca pozbierać się po tym co usłyszałyśmy. Nie wszyscy byli gotowi na takie informacje. Dziewczyny były poruszone rolami Saturna, Neptuna, Urana i Plutona. Ja natomiast ciągle myślałam o złej opinii, jaką mieszkańcy Ziemi wystawiali swojej planecie. Nadmiar informacji spowodował, iż długo nie mogłyśmy zasnąć, więc rozmawiałyśmy prawie całą noc. Cieszyłam się, że podczas treningu mieszkamy razem i śpimy w jednej komnacie – czułam, jak rośnie między nami silna więź. Coś więcej niż tylko zwykła przyjaźń. Dziewczyny dopełniały mnie idealnie.

Kolejne dni były nie mniej emocjonujące. Doszła również kwestia treningów. Och, jakie to było męczące! Ale po kolei.

Rano po śniadaniu zbierałyśmy się w sali wykładowej i przechodziłyśmy krótki test wiedzy z poprzednich zajęć. Prowadził go Artemis. Och, jaki był zły gdy ktoś się pomylił! Dostawałyśmy wtedy karne zadania do wykonania, jako pracę domową. Ciężko nad wszystkim pracowałyśmy. Akurat w tej dziedzinie najwięcej wymagano ode mnie. Musiałam uczyć się na pamięć prawa, hymnów, historii, zwrotów grzecznościowych. Sailor Mercury była w tym najlepsza. Bardzo nam pomagała. Ustalała plan powtórek i odrabiania zadań wieczorem. Oczywiście, było przy tym dużo śmiechu i dokuczania sobie nawzajem. Może nawet troszkę za dużo – szczególnie łatwo się rozpraszam. Jednak kary od Artemisa szybko dały mi w kość. Było mi troszkę wstyd, gdy zauważyłam, że od razu na początku mocno odstawałam od reszty. Jestem leniuchem! Nie da się ukryć. Mercury jednak wie dobrze, jak nas zmotywować.

Po porannych wykładach jemy pyszny obiadek (tak nawiasem mówiąc – moja ulubiona część dnia!). Krótka chwila odpoczynku, gdzie przeważnie korzystamy z urokliwych widoków z balkonu na ogród i wygodnych huśtawek. Zabawa na nich czasem jest zbyt zajmująca, przez co pierwszego dnia spóźniłyśmy się na nasz popołudniowy trening. I znowu – karne okrążenia placu, zadane przez Lunę! Jestem straszna noga, jeśli chodzi o ćwiczenia! Tutaj najlepsza jest Sailor Jupiter i Sailor Venus. Nie ma lepszej wojowniczki, niż Jupiter! Zdradziła nam, że sztuki walki ćwiczyła już dużo wcześniej. Uczymy się wykopów, ciosów i blokowania przeciwnika. Walczymy na hologramach, specjalnie przygotowanych przez moją mamę. To dawni dzielni wojownicy Księżycowego Królestwa. Ich wspomnienie zostaje zapisane w specjalnych programach treningowych. Poziom podstawowy jest taaaki trudny! Boję się bardzo, kiedy myślę o tym, co będzie dalej. Jupiter pomaga mi dużo na treningach walki. Za to Venus jest najlepszą akrobatką. Podskoki, przewroty, pokonywanie toru przeszkód to jej żywioł. Razem z Venus zawsze wykonujemy dodatkowe okrążenie na placyku. Ona wspiera moje dążenie do dobrej kondycji. Jest taka kochana!

Jednak najbardziej przełomowym momentem w naszych treningach okazały się dodatkowe zajęcia, które Luna z Artemisem przez pierwsze tygodnie trzymali w tajemnicy...

• Każda z was jest wyjątkowa – powiedziała któregoś dnia Luna – dzisiaj przekonacie się o tym, jak bardzo.
• Co się dzieje? - zapytałam podekscytowana.
• Wspominałam wam już o tym, że wojowniczki Zewnętrznego Układu Słonecznego posiadają magiczne moce, które pozwalają im na rzucanie zaawansowanych zaklęć – powiedziała Luna – wy też posiadacie te moce.
• AAAA!! - okrzyk naszej radości rozległ się na cały zamkowy dziedziniec,
• Będziemy mogły latać? - skakała z radości Venus
• Będziemy przemieszać się z prędkością światła! - krzyczała Mars
• Będę mogła rzucać uroki na pięknych młodych mężczyzn – śmiała się rozradowana Jupiter.
• Nie, nie, nie – Artemis nie mógł wytrzymać ogólnej radości i roześmiał się – ale gwarantuję, że też wam się spodoba.

Luna podeszła, niosąc w pyszczku kuferek. Postawiła go przed nami.

• Najpierw towarzyszki księżniczki – powiedziała – podejdźcie i wybierzcie różdżki z waszymi znakami planetarnymi.

Dziewczyny sięgnęły do kuferka i odnalazły odpowiednie różdżki. Były zgrabne i takie słodkie!

• Każda z waszych planet szczyci się tym, że opanowała inny żywioł – wytłumaczyła Luna – będziecie mogły władać zaklęciami ściśle powiązanymi z tymi żywiołami.

I tak: Sailor Mercury miała panować nad mocą wody. Sailor Mars władała potęgą ognia. Sailor Jupiter potrafiła ujarzmić błyskawice. Natomiast Sailor Venus kontrolowała moc światła. Już wkrótce miały nauczać się rozbudzać swoje moce i uczyć się coraz bardziej zaawansowanych ataków.

• A co ze mną? - zapytałam zawiedziona – jaką moc ja posiadam?
• Droga Serenity – rzekł Artemis – ty będziesz władała najbardziej cennym artefaktem w naszym Królestwie.
• Czy to jest...? - nie mogłam uwierzyć.
• Tak. To słynny Srebrny Kryształ Iluzji twoich rodziców. - powiedziały koty – Ich moc jest najczystszą energią, jaka istnieje we Wszechświecie. Przynosi ukojenie, ból, przemianę, odkupienie – wszystko, czego wymagana sytuacja, w którym będziesz go używała. To bardzo odpowiedzialne zajęcie, Serenity. Będziesz potrzebowała ogromu pracy, aby móc nad nim świetnie zapanować.

Dziewczyny spojrzały na mnie z zachwytem. Będę posiadała najpiękniejszy i najpotężniejszy Kryształ Świata! Nie mogłam się już doczekać, kiedy zaczniemy uczyć się naszych zaklęć!

-4-

• Co stało się z Metalią? - przytomnie zauważyła Mars.
• Och, nasze problemy z nią nie skończyły się wtedy. Opuściła swoją Ziemię i wybyła poza Układ Słoneczny. Tam założyła Krainę Ciemności. Przez pewien czas nękała nas z oddali i próbowała dostać się na Księżyc, lub na jakąś bliższą planetę. Dlatego też pojawiła się ważna rola dla Saturna, Neptuna, Urana i Plutona.
• Ważna rola? - zdziwiłam się. Do tej pory właściwie te planety w ogóle nie zajmowały mojego umysłu. Nie poznałam nikogo stamtąd. Tak naprawdę nie myślałam, że ten obszar Układu ma w ogóle jakieś strategiczne znaczenie.
• Oczywiście – odpowiedział Artemis. - Nie zastanawialiście się nigdy, dlaczego tylko na waszych planetach są księżniczki oraz wojowniczki?

Pokręciłyśmy głowami.

• Tam też są księżniczki – oznajmiła Luna – jednak nie będą one nigdy towarzyszkami Serenity. Ich zadaniem było właśnie wzmocnienie obrony wewnętrznego Układu Słonecznego.
• Było? - zapytała Venus – Już nie jest?
• Oczywiście ta funkcja nadal istnieje. Jednak po walkach sprzed 100 lat, słuch o Metalii zaginął. Była zbyt osłabiona. Nie wiemy czy zginęła, jednak od tylu lat panuje pokój. Oczywiście Sailor Saturn, Sailor Neptune, Sailor Uranus i Sailor Pluto nadal zachowały swoją funkcję reprezentatywną.
• Przechodzą szkolenie jak my? - zapytałam.
• Tak – uśmiechnęła się Luna- właśnie w tym momencie również je rozpoczęły. Jest jednak o wiele trudniejsze. Ochrona Wewnętrznego Układu Słoneczego to bardzo trudne i odpowiedzialne zajęcie. Umiejętna obrona pozwalała na to, że właściwie wojowniczki z wewnętrznego Układu Słonecznego nie musiały się zbyt często martwić bezpieczeństwem Księżycowego Królestwa oraz Królowej. Zgłębiają o wiele mroczniejszą wiedzę niż wy.
• Ach, czemu ja tak nie mogę? - zasmuciła się najbardziej waleczna z nas, Jupiter. - Pewnie mają niesamowite umiejętności!
• Wasze również takie będą – pocieszył ją Artemis.
• Czy jest szansa, że kiedyś je spotkamy? - zapytałam.
• Owszem – powiedziała Luna. - Na pewno przynajmniej raz. Nie zaplanowaliśmy jeszcze tego, ale na pewno wkrótce tutaj przylecą. Dobrze jest poznać krainę, którą ma się bronić oraz Królową. To bardzo podnosi morale. Jednak nie bedą tutaj stałymi gości. Z punktu widzenia historycznego, rzadzszy kontakt oznacza, iż cały Układ jest bezpieczniejszy. One są z tym pogodzone. Przygotowywane od małego. Każda jest strażnikiem na swojej planecie – dokończyła historię Luna.

I ponownie zrobiło mi się smutno. My jesteśmy tutaj razem. Pomimo, iż czeka nas dużo pracy, wzajemna obecność każdej z nas jest dla nas dodatkowym wsparciem. Jest nam raźniej. One zostają tam same, oddalone od centrum, z niezwykle trudną życiową rolą. Po raz pierwszy przyszło mi poczuć ciężar tego, jak ważna jest moja osoba.